Rozdział 2. Miłość może być przerażająca.

 
 Na tym świecie nic nie jest dobre. Wszystko (i wszyscy) zawiera w sobie chociaż odrobinę zła, co wywołuje u nas cierpienie. A nie możemy patrzeć na cierpiące bliskie nam osoby, bo serce się nam kraja. Ja jestem do tego niestety zmuszona. Chciałabym pomóc jakoś bliskim osobom, aby nie cierpiały. Jednak na tym świecie jest to nieuniknione. Nie możemy przewidzieć co się wydarzy. Czy coś dobrego, czy złego. Rzeczywistość w której żyjemy jest nie do przewidzenia. Jakże potrafimy ją znienawidzić przez takie nieprzewidywalne wypadki. 

   Mrugam kilkakrotnie oczami, aby nie zasnąć. Siedzimy w tym przeklętym, szpitalnym korytarzu jakieś dwie godziny i nie otrzymaliśmy jeszcze żadnej, choćby najmniejszej wiadomości o stanie ojca Leóna. Z tego co widzę, León ani trochę nie jest śpiący i cały czas przytula swojego młodszego braciszka Josh'a, który ma dwa latka. Zaraz obok niego na krześle siedzi wysoka blondynka trzymając kurczowo za rękę swojego Włoskiego chłopaka. Młodsza siostra mojego chłopaka od jakichś dwóch godzin była bliska płaczu, co widać było przez non stop zaszklone oczy. Nikt chyba jeszcze nie widział płaczącej Ludmiły. 

   Oparłam głowę o ramię bruneta patrząc na jego śpiącego braciszka. Delikatnie odgarnęłam mu grzywkę z zaczerwienionej twarzyczki uśmiechając się. León oparł głowę o ścianę i zaczął wpatrywać się w sufit. Nikt się nie odzywał. Tym bardziej pani Verdas, która siedziała prosto z zaciśniętą szczęką i wpatrywała się w zegar, którego wskazówki chodziły zbyt wolno. Jej najwidoczniej to nie przeszkadzało. Jej oczy były przekrwione przez to, że cały czas płakała. Nie zawracała sobie głowy wycieraniem łez, bo cały czas pojawiały się nowe i nie miałoby to sensu. Pan Verdas to świetny człowiek, który traktował mnie jakbym już od dawna była członkiem ich rodziny. Był także wspaniałym dziadkiem, dopóki nie stracił jedynej wnuczki.

  Wszyscy byli wstrząśnięci śmiercią malutkiej Nicole. Była naprawdę uroczym i rozkosznym dzieckiem. Zwłaszcza León i ja. Przez pierwsze parę tygodni po jej śmierci zastanawialiśmy się co zrobiliśmy nie tak, że do niej dopuściliśmy. Byliśmy aż tak złymi rodzicami? Później już zaczęliśmy zdawać sobie sprawę z tego, że to nie jest nasza, ani niczyja wina. Najwidoczniej tak miało być, a my nie mogliśmy w żaden sposób tego powstrzymać.
   Nagle z sali powolnym i ciężkim krokiem wychodzi lekarz. Mężczyzna, na około 30 lat zatrzymuje się widząc nas wszystkich. Kciukiem pociera brodę i wzdycha. Pod jego oczami doskonale widoczne są oznaki zmęczenia, czego stara się nie okazywać odchodząc żywszym krokiem. Lecz nikt poza mną nie poświęca mu najmniejszej uwagi.
-Może odwiozę cię do domu, już długo tu siedzisz - wyszeptał León gładząc kciukiem skórę na plecach swojego małego brata. -I nie wyglądasz zbyt dobrze.
-Właśnie to chce usłyszeć każda kobieta od swojego partnera - burknęłam cicho pod nosem. -Nie zostawię cię tutaj, doskonale to wiesz - dodałam siadając bokiem.
-Powinnaś teraz spać, a nie siedzieć tu z nami - powiedział i przekazał Josh'a swojej siostrze bliźniaczce, po czym wstał i wyciągnął dłoń w moją stronę. Spojrzałam w górę na jego twarz po czym wstałam z westchnięciem i chwyciłam jego rękę, po czym splotłam nasze palce.
   Jazda samochodem do mojego domu nie trwała długo. Wręcz przeciwnie, nim się obejrzałam samochód Leóna zatrzymał się na podjeździe. W kuchni zapalone było światło. Czyli rodzice jeszcze nie spali. Do tej pory przyzwyczajeni byli do tego, że albo wracam późno, albo wcale nie wracam na noc do domu i wcale im to nie przeszkadzało. Ludzie się zmieniają, moi rodzice też.
   Pożegnałam się z Leónem całusem w policzek i przebiegłam na schody prowadzące do drzwi wejściowych. Odwróciłam się i pomachałam Leónowi zanim odjechał, po czym jak najciszej weszłam do domu. Zamknęłam drzwi i weszłam do salonu. Z jadalni dobiegały odgłosy rozmowy i śmiechów. Spojrzałam na zegarek. 03:24. Z westchnięciem powolnymi krokami przemieściłam się do jadalni. Zdębiałam gdy zobaczyłam przy stole Alex'a wraz z jego rodzicami. Chłopak siedział znudzony przy dużym stole i pukał palcami w stół.
   O nie. Tylko nie on. Każdy, tylko nie on. Po co rodzice ich tu zaprosili? Dlaczego akurat ich? Przecież wiedzą co się kiedyś stało, a ja nie mam zamiaru im tego przypominać. Stwierdziłam, że nie będę robiła teraz zamieszania i później z nimi porozmawiam, gdy Alex'a i jego rodziców nie będzie już w moim domu.
-O, Viola! Już jesteś! - Prawie krzyknęłam mama gdy wreszcie raczyła mnie zauważyć. -Siadaj z nami.
   Nie. To nie jest dobry pomysł. Jak León się dowie, że on u mnie jest nie będzie skakał z radości. Przynajmniej mam taką nadzieję. W głębi duszy jestem tego pewna, po tym co stało się jeszcze nie tak dawno, a Alex był tego przyczyną. Ale to innym razem.
-Nie, dzięki - mruknęłam, aby tylko ona mnie usłyszała. Niestety. Wścibska matka mojego byłego Alexa wpatrywała się we mnie srogo po usłyszeniu, że nie chcę gościć jej syna w swoim pokoju. -Od razu się położę, jestem zmęczona - powiedziałam, aby się usprawiedliwić. -Miałam ciężki dzień - dodaję szybko, widząc miny wszystkich. Z kilometra można zauważyć irytację mojej matki, ale nic na to nie poradzę.
-To może pójdziecie z Alex'em do siebie?- proponuje tata, a ja zaciskam dłoń w pięść. Tylko nie to. Dzięki ci tato. Też cię kocham.
   Ojciec zawsze chciał abym była z Alex'em. Czy on nigdy nie zaakceptuje Leóna? No cóż. To ja jestem z Leónem, a nie mój ojciec więc on nie ma tu nic do gadania. Mama uwielbia Leóna, ja tak samo. Dlaczego tata nie może spojrzeć na niego z mojej perspektywy? León jest dla mnie idealny. Nie wyobrażam sobie siebie z jakimś innym mężczyzną u boku.
   Przeklinam ojca w myślach, lecz niezauważalnie przytakuję. Alex podnosi się z krzesła uradowany prawie go przewracając. Mamroczę cicho pod nosem i zmierzam w stronę schodów. Słyszę, że szatyn depcze mi po piętach, lecz staram się nie zwracać na niego uwagi. Gdy weszłam do domu cisnęłam telefonem o łóżko i zdjęłam sweter, który wcześniej miałam na sobie. Nawet nie spoglądam na chłopaka, który siada na rogu mojego łóżka.
-Porozmawiamy?- Pyta cicho. Prychnęłam. 
-My? - zapytałam wskazując palcem to na niego, to na siebie. -Nie mamy o czym.
-Właśnie mamy, i dobrze o tym wiesz - warknął w moją stronę.
   Nigdy nie wiem jak zachować się w takiej sytuacji. Nie lubię się kłócić. Z nikim. Nawet z nim.
-Właśnie nie wiem - wymamrotałam i przygryzłam wargę. Nie lubię takich sytuacji.
   Chłopak wstaje i podchodzi do mojego biurka. Bierze do rąk ozdobną ramkę ze zdjęciem ukazującym mnie, Leóna i naszą małą zmarłą córeczkę. Patrzy zdziwiony na fotografię. Rozgląda się chwile po pokoju i zauważa łóżeczko stojące pod ścianą.
-Macie dziecko?- zapytał cicho odstawiając przedmiot na swoje miejsce.
-Mieliśmy - poprawiam go cicho. W moim gardle powoli pojawia się gula, a oczy zaczynają mi się szklić. Nie płacz. Nie przy nim.
-Przepraszam... - szepcze cicho. -Nie wiedziałem - dodał cicho. Przeczesał włosy palcami. Zawsze tak zrobi gdy jest zdenerwowany, zdezorientowany lub smutny. 
-Nie miałeś kiedy się dowiedzieć - powiedziałam przełykając gulę. -Nie masz za co przepraszać -dodałam cicho.
    Siadam ponownie na łóżku i biorę do ręki telefon. Odblokowuje ekran i wchodzę w galerię zdjęć. Wybieram pierwsze lepsze zdjęcie małej Nicole i pokazuję mu. Siada obok mnie i dokładnie przygląda się zdjęciu.
-Miała na imię Nicole - mówię cicho starając się opanować płacz. -Miała tylko osiemnaście miesięcy, kiedy... - nie daję rady dokończyć. Zakrywam twarz w dłonie. Po chwili czuję, jak silne ramię obejmuje mnie i przytula do siebie.
    Zapominam o przeszłości i wtulam się w Alex'a. Potrzebuję teraz pocieszenia, inaczej załamię się. Nie chcę ponownie przechodzić przez to wszystko. Chcę już żyć normalnie, a rozpamiętywanie Nicole nic mi nie da.
-Strasznie mi przykro - mówi cicho chłopak i całuje mnie w skroń. Wzdrygam się delikatnie, lecz nie odsuwam się.
-Tak... Mnie też - mówię przecierając podpuchnięte oczy. łapię się koszulki chłopaka i wtulam twarz w zagłębienie w jego szyi.
   Siedzimy w zupełnej ciszy. Nim zdążę się zorientować, zasypiam w ramionach Alex'a.

______

Doberek! ;D

Wiem, że się naczekaliście i na dodatek rozdział jest mega krótki i nudny, lecz nie dam rady dopisać tutaj więcej. Jednak jestem całkiem zadowolona z tego rozdziału. Alex. Będzie z nim trochę kłopotów. Zobaczymy jak to wszystko się rozwinie.

->solista<-

Rozdział 1. Dobrego złe początki.

   Nie czuję się na tyle silna, aby wstać z łóżka. Nie czuję się na tyle silna, aby wykonywać jakąkolwiek czynność. Nie potrafię spojrzeć w swoje odbicie. Nie potrafię żyć bez mojej malutkiej córeczki. Nie potrafię zejść po schodach na dół i udawać, że nie widzę zabawek porozrzucanych po całym pokoju. Zapewnienia Leóna, że wszystko będzie dobrze nic nie dają. Potrafię się tylko smucić. Nie potrafię uśmiechnąć się ze świadomością, że nie mogę przytulić do siebie Nicole i pocałować czule i delikatnie jej czerwony policzek. Nie usłyszę jej słodkiego śmiechu, kiedy León bawi się z nią wykonując głupie miny. Dłużej nie zniosę już tego bólu. To wszystko mnie przytłacza.
-Skarbie, martwię się o ciebie - usłyszałam cichy szept przy uchu. Spojrzałam na Verdasa przez ramię i posłałam mu uśmiech, który raczej wyglądał jak grymas. Lecz nie to było teraz najważniejsze. -Może byś chociaż coś zjadła - dodał i objął mnie ramionami. Wtuliłam się w jego umięśniony tors i oparłam głowę na jego ramieniu. Postanowiłam dać upust wszelkim emocjom, i po chwili za koszulę bruneta zaczęły skapywać łzy. Nie mogłam przestać płakać, to było silniejsze ode mnie.
   Przystojny brunet ucałował czule moje czoło i przycisnął do siebie. Nic nie mówił. On także przeżywam to co ja, lecz nie okazywał tego w tak emocjonalny sposób. Kiedy patrzysz na jego twarz, nie widzisz żadnej emocji. Lecz gdy spojrzysz w głąb jego duszy, w jego oczy dostrzeżesz jego prawdziwe uczucia. On czuje to samo co ja. Smutek rozpiera go od środka. Nic nie możemy poradzić na władające nami uczucia. Bez naszej kruszynki już nic nie będzie takie samo.
   Może mój tata miał rację? Gdy dowiedział się o ciąży od razu zaczął powtarzać, że będę tylko cierpiała. Potrząsam głową aby odgonić od siebie tę myśl. Nie. Nie miał racji. Nigdy nie miał racji. Potrafił tylko rozdzielać mnie i Leóna. Tylko ranił. Ale to nadal mój tata. Czy ranił, czy nie, to nadal mój tata i powinnam kochać go bez względu na wszystko. Czasami to on sprawia, że mam ochotę wykreślić go z mojego życia. Ale nie potrafię.
-Ja już nie mogę... Nie daję sobie rady - szepnęłam zgniatając w palcach materiał jego koszuli. Oparłam czoło o jego ramię. -To mnie przerasta - wyszeptałam cicho.
    Pogładził czule ręką moje plecy. Nie musiał nic mówić aby poprawić mi humor. Swoim dotykiem potrafił załagodzić moje emocje i sprawił, że przestaję myśleć o bożym świecie. Odsuwam się od niego minimalnie i przeczesuję włosy dłonią. Nieznacznie pociągam nosem i przecieram jego zaczerwieniony czubek rękawem różowego, znoszonego swetra. Verdas chowa ręce za plecy i zaczyna grzebać w kieszeni. Przetarłam porządnie oczy i odgarnęłam włosy na plecy. Zmarszczyłam brwi, gdy zielonooki powoli podniósł się , a następnie zniżył klękając na jedno kolano. Zaczęłam zastanawiać się co chce zrobić. Jesteśmy parą. Chłopak i dziewczyna. Mamy nieślubne dziecko. Mieliśmy nieślubne dziecko. Mimo tego nie oświadczył mi się jeszcze. Czyżby chciał zrobić to teraz? Nie chciałabym, aby okazało się to nieprawdą. Brunet wysuwa w moją stronę otwartą dłoń na której leży małe, czerwone pudełeczko. Przyglądam mu się chwilę. Spoglądam na twarz ukochanego a on przytakuje. Widać, że jest zdenerwowany. Sięgam delikatnie po pudełeczko i otwieram je bez trudu. Moim oczom ukazuje się pierścionek. Pierścionek! Mimowolnie przygryzam wargę uśmiechając się jednocześnie. Po chwili słyszę słowa:
-Jesteśmy ze sobą już parę lat, a ja nadal bardzo cię kocham - mówi - I mam nadzieję, że ty mnie też - dodaje, a ja mimowolnie przytakuję skupiając całą swoją uwagę na jego twarzy. Obserwują każdy milimetr jego skóry. - Przeszliśmy już razem tak wiele, wiemy o sobie niemal wszystko, lecz dopiero teraz zdecydowałem się na kolejny krok. Bałem się trochę, nadal się boję, bo zawsze możesz się nie zgodzić. Mimo wszystko zdecydowałem się zaryzykować - w jego oczach pojawiły się ogniki szczęścia gdy zauważył mój wyraz twarzy. A może to coś innego? -Ciągle boję się zadać to pytanie - zaśmiał się nerwowo.
-Niepotrzebnie - szepnęłam wzruszona i podniosłam się klękając na kolanach. -Zgadzam się - dodałam cichutko gładząc dłonią jego zaczerwieniony policzek. Na jego twarzy pojawił się słodki uśmiech z nutką ulgi. Zbliżyłam się do niego powoli i pocałowałam go czule. Starałam się włożyć w ten pocałunek wszystko co teraz czułam. Smutek, radość, szczęście, miłość. Wszystko to kłębiło się w moim wnętrzu. Chciałam, aby poczuł to co ja czuję. Abym mogła podzielić się z nimi moimi emocjami.
   Brunet odsunął delikatnie swoją twarz, po czym wziął ode mnie pudełeczko i wyjął z niego pierścionek. Przyjrzał mu się chwilkę i uniósł czule moją prawą dłoń. Wsunął pierścionek na odpowiedni palec i zamknięte pudełeczko odłożył na szafkę. Usiadł po turecku i posadził mnie na swoich udach. Uparłam się o niego plecami. Zaczęłam przyglądać pierścionkowi. Uśmiechnęłam się jeszcze szerzej, gdy objął mnie rękoma w talii. Mimo tego szczęścia czułam w sobie smutek z powodu utraty naszego szczęścia. Starałam się nie myśleć o tym w tak ważnym dla nas obojgu momencie.
-To nie był zbyt dobry pomysł - usłyszałam cichy szept. - Ale nie mogłem patrzeć, jak chodzisz taka smutna - dodał cicho opierając brodę na moim kościstym ramieniu. Odchyliłam delikatnie głowę i przyłożyłam wargi do jego policzka.
-To najlepszy moment - szepnęłam. -Nie wyobrażam sobie lepszego.
   Przymknął oczy i zaczął kołysać się w prawo i w lewo, niby uspokajająco. Poczułam jak moje powieki robią się ciężkie i zasnęłam.
   Gdy podniosłam powieki zaskoczyła mnie ciemność panująca dookoła. Delikatnie poruszyłam ręką i pod opuszkami palców poczułam ciepłą kołdrę. Parę milimetrów w prawą stronę moja ręka natknęła się na krótkie, miękkie włosy. Uśmiechnęłam się pod nosem i pokręciłam delikatnie głową.
-Nie śpisz?- mruknął León leżąc z nadal zamkniętymi oczami. Podniosłam się delikatnie na łokciach i odpowiedziałam
-Przed sekundą się obudziłam. - Spojrzałam na zegar. 01:34. Westchnęłam ciężko i opadłam głową na poduszkę. León objął mnie ręką w talii i przyciągnął do swojego ciała. Uśmiechnęłam się pod nosem i przejechałam nosem po jego ramieniu. Zamknęłam oczy wtulając się w niego. Czułam jego ciepły oddech na swojej szyi.
-Śpij kotku - szepnął cicho gładząc mnie czule po plecach. Gdy dotykał mojej skóry przez materiał bluzki - którą ciągle miałam na sobie - czułam przyjemne mrowienie w miejscach, w których znajdowały się jego długie palce. Starałam się znów zasnąć, lecz byłam zbyt rozbudzona. W pewnym momencie rozległ się zbyt głośny dźwięk dzwonka telefonicznego. Verdas westchnął głośno i przewrócił się na plecy a mnie pociągnął za sobą. Parsknęłam mimowolnie cichym śmiechem a on sięgnął dłonią po telefon. Spojrzał przymrużonymi oczami na ekran i odrzucił połączenie. Ułożyłam głowę na jego torsie zdziwiona.
-Nie odbierzesz?- zapytałam cicho z lekką chrypką. Odchrząknęłam.
-Jest noc i powinniśmy spać - szepnął i pocałował mnie w czubek głowy oraz opatulił nas jeszcze mocniej grubą kołdrą. Zaczęłam palcem wskazującym kreślić wzorki na prawej stronie jego torsu, dokładnie śledząc jego ruchy. Nagle - co wcale nie było nowością - telefon zadzwonił po raz kolejny. Zirytowany León wziął go do ręki i odebrał. Przyłożył połączenie do ucha. Głos w telefonie mówił bardzo szybko, a zaspany Verdas mruczał coś co pół minuty. Widziałam, że zasypiał, dlatego szturchnęłam go delikatnie w policzek aby skupił się na rozmowie, bo skoro ktoś dzwoni o pierwszej w nocy znaczy, że to musi być coś ważnego. Brunet otworzył oczy i zaczął tworzyć w odpowiedzi coraz dłuższe zdania. Pobudził się skupiając swój wzrok na suficie, jednak co jakiś czas zerkał na mnie. Nagle bez zapowiedzi usiadł, przez co spadłam na łóżko. Westchnęłam głośno i zgarnęłam włosy z twarzy. Zapaliłam lampkę nocną stojącą na szafce obok łóżka po czym zwróciłam wzrok na Leóna. Na jego twarzy pojawiło się zaniepokojenie, a zaraz potem strach. Zagryzłam dolną wargę (która i tak już piekła) zastanawiając się o co może chodzić. Gdy brunet odłożył telefon na poduszkę podniósł się szybko i podszedł do dużej szafy. Zaczął nerwowo przetrząsać ubrania, aż w końcu wyjął z niej pomięty podkoszulek oraz spodnie jeans'owe. Ja sama wstałam i podeszłam do niego.
-Coś się stało?- zapytałam cicho kładąc dłonie na jego ramionach. Nawet nie odwrócił głowy aby na mnie spojrzeć. Nie zareagował. Domyśliłam się, że to coś poważnego a nie chciałam zostawiać go z tym samego. Gdy wyszedł z pokoju wybiegłam za nim. Zbiegliśmy na dół. Brunet zatrzymał się przy drzwiach wyjściowych i założył buty, ja zrobiłam to samo.Razem wyszliśmy z domu a ja zatrzasnęłam drzwi.
-León!- podniosłam delikatnie głos próbując dogonić go biegnące go w stronę samochodu. -León!- powtórzyłam nerwowo łapiąc powietrze. Zatrzymał się przy samochodzie i odwrócił w moją stronę. Spojrzał na mnie zaczerwienionymi oczami. Stanęłam centralnie przed nim. -Powiesz mi o co chodzi?- zapytałam cicho, zaniepokojona.
-Mój ojciec umiera w szpitalu, miał zawał - powiedział twardo. Jego głos wyprany był z wszelkich emocji.

_______

Rozdział pierwszy - obecny!

Dosyć długo czekaliście, ponieważ jakoś nie mogłam zebrać się, aby go napisać. Poza tym nie jest on długo. Wręcz masakrycznie krótki, co prosi się o naganę lecz nic więcej dzisiaj z siebie nie wykrzeszę. Mam nadzieję, że się podoba chociaż nie wyszedł on za dobrze. Tytuł jak zawsze nie pasuje do całości rozdziału, dlatego nie bierzcie tego jako zapowiedź rozdziału, bo teraz po przeczytaniu go wiecie, że tak nie jest, chociaż do reszty opowiadania pasować będzie :)

Życzę wam dobrej nocy/miłego dnia!

->solista ✨<-

Prolog

  Zaciskam powieki. W głowie dzwoni mi płacz mojej małej księżniczki. Naszej drobniutkiej córeczki, która budzi się jak co noc i prosi o nakarmienie. Nie mogę tego znieść. Niemal wyrywam sobie włosy z głowy. Zaciskam szczękę aby tylko nie płakać. Straciliśmy nasze maleństwo, nasz promyczek szczęścia. Nicole była owocem naszej miłości. Naszym największym powodem do radości. Po mojej brodzie spływa strużka krwi z wargi, którą mocno przygryzam. Ścieram ją rękawem i obejmuję rękoma kolana. Spoglądam na drewniane łóżeczko stojące pod ścianą i czuję, że zaraz nie wytrzymam. Nie mam nawet siły wstać. Czuję jak silne ramiona przyciągają mnie do swojego torsu. Wtulam się od razu i bez wahania w ciało Leóna, nie mogąc opanować łez. Staram się być silna, lecz to wszystko mnie przerasta. Straciliśmy ją.